Terugblik Tippy (Tommy)

11 april 2010

Nadat mijn vorige hond was overleden aan een nierziekte, had ik behoefte aan een nieuwe kameraad. Op 3 mei 1996 vond ik die in het asiel. In het asiel heette hij Tommy, maar algauw werd zijn naam Tippy. Hij was pas 6 maanden oud en hij had bij mij, mijn zusje en mijn ouders een goed thuis.

Dat het een deugniet was, kon je aan zijn gezicht aflezen, maar dat maakte het des te leuker in huis. Naar buiten kijken vond hij het einde en spelen deed hij ook heel erg graag. Hij hield ons in beweging, want wanneer hij een paar sokken of onderbroeken uit de wasmand had gehaald, konden wij achter hem aan. Hij ging graag mee op vakantie en rende als een dolle over het strand. Hij werd ouder en slimmer, maar dat weerhield hem niet om de actieve hond te zijn. Hij wilde graag aandacht en hij mocht iedereen.

Hij wist precies wanneer ik thuis kwam en hij stond altijd stipt om 18.00 uur naast mij, want hij wist dat hij dan een stokkie kreeg. Hij speelde graag met zijn vriendinnetjes Lady en Kyra, die van de achterburen waren. En aan zijn gedrag kon men nooit aflezen dat hij al 14 jaar was.

In februari 2010 kreeg ik het erg moeilijk. De dierenarts vertelde, aan de hand van enkele onderzoeken, dat Tippy 2 tumoren had. Men kon niets meer voor hem doen, want een operatie was te riskant. Ondanks dat bericht, speelde Tippy nog met iedereen zoals hij altijd al deed. Helaas ging het snel bergafwaarts en vond ik hem uitgeteld op de grond in de gang. Lopen ging bijna niet meer. Hij probeerde zich sterk te houden, maar je kon zien dat hij pijn had. Het meest humane om te doen, was hem in te laten slapen, zodat Tippy niet langer hoefde te lijden. Met pijn in mijn hart is Tippy op 29 maart 2010 van ons heen gegaan. En is hij diezelfde week gecremeerd. Zijn urntje met as, staat nu bij mij thuis. Want zo’n liefdevolle hond als hij was, is moeilijk te vinden.

Hij heeft ons veel liefde gegeven en datzelfde kreeg hij ook van ons.

Maricja Lens

tippy2.jpg