Terugblik Japie

8 september 2009

Hallo!!!
 
Ik ben Japie, sinds zaterdag 27 december 2008 ben ik bij een lief jong stel gaan wonen. Toen zij die dag in het dierenasiel kwamen kijken, heb ik me van de beste kanten laten zien in de hoop dat zij mij mee zouden nemen. Ik hoorde dat ze twijfelde tussen een spierwitte kat of mij, hij was vroeger erg gehecht aan zijn witte kat dus dat is wel een beetje te begrijpen. Gelukkig had ik haar wel te pakken met mijn charmes dus ze zouden mij een thuis willen geven. Daarna kwam het volgende punt ze wilde mij pas na het knalfeest Oud en Nieuwjaar pas op komen halen, omdat ik anders alleen thuis zou zitten. Gelukkig heeft een asielmedewerkster hun kunnen overhalen dat ik toch mee kon. Dus nadat de papieren waren ingevuld en getekend,  werd ik in een transportbox gestopt. Dat vond ik niet zo heel erg fijn maar ja dat moest dan maar even.
Aangezien ik hun eerste huisgenootje was en zij eigenlijk niet van plan waren om die dag met een kat thuis te komen, moesten we nog hééééél snel naar de winkel om alles te kopen. Het was toen al kwart voor 5 dat wij bij de winkel aankwamen!! Maar dat is allemaal wel goed gekomen, ik bleef rustig in de auto wachten totdat zij klaar waren met het inkopen.
Thuisgekomen vond ik het wel spannend hoor. Zij haalde mij uit de auto en zette de mij in de gesloten transportbox in de hoek van de woonkamer. Zo kon ik alles op mijn gemakje bekijken terwijl zij beide de auto leegruimde met mijn nieuwe spulletjes. Toen zij mijn spulletjes op de juiste plek had gezet en bezig was om mijn kattenbak te vullen, mocht ik er van hem al uit. Ik rende en rende door de woonkamer naar de keuken, naar de aanbouw, naar boven. Toen ik alles had gezien werd ik weer rustig. Hahaha ze hadden tijdens mijn actieve moment wel even een woordenwisseling hoor: zij wilde mij kamer voor kamer laten zien en hij vond dat dat niet nodig was... en ik vond het wel fijn dat hij mij zo vrij had gelaten in hun huis. Dan wist ik gelijk wat voor kamers dat zij hadden. Het zag er allemaal hartstikke goed uit....hier wil ik wel oud worden, dacht ik gelijk.
 
De eerste avond ben ik lekker bij hem op schoot gaan liggen, dat vonden we beide heerlijk. Zij zat naast hem in de bank en keek zo gelukkig.
Maar toen ging ze plotseling naar de keuken maar daar kon ik niet naartoe want de deur deed ze gelijk achter haar dicht. Ik haar maar roepen en wachten en wachten totdat ze terug zou komen. Maar dat duurde lang zeg, ik zat op een gegeven moment met mijn neus tegen de deur....en toen kwam ze weer eindelijk terug. Ze ging weer in de bank zitten en ikke natuurlijk kroelen met haar.
 
Oja nog even iets leuks (achteraf dan), zij was bezig om mijn toilet uit te soppen, maar ikke moest zo heel erg mijn behoefte doen. Ik maar miauwen tegen haar maar zij snapte der niets van. Dacht dat ik een gekke bui had wat ik ook wel regelmatig heb als ik te lang binnen ben. Ikke maar rennen en rennen want ik hield het bijna niet meer op. Eindelijk legde ze een krant erin en had net een klein laagje korrels in gestrooid. Ik kwam eraan gerend....en sprong in de bak om eindelijk mijn behoefte te doen....Pffff heerlijk was dat toen. Hahahahaha.
 
8 weken moest ik binnen blijven, dat vond ik niet echt leuk. Telkens als er een buitendeur open ging probeerde ik naar buiten te rennen maar dat is me 1 keer gelukt dankzij de postbode hahahaha alleen dat was van korte duur want zij had mij al snel te pakken. Zij had dit tegen haar collega (kattenliefhebber) verteld en hij bood haar gelukkig een tuigje aan met een hééééél lang koord. De eerste keer dat ik dat tuigje aan kreeg vond ik het helemaal niet fijn ik drukte me tegen de grond en liep steeds naar achteren zodat ze hem bij mij niet aankregen. Uiteindelijk lukte het door hem wel. Daarna mocht ik lekker naar....buiten!!!! Yoehoe!!! Hij liep met mij mee naar buiten, vond het wel heel erg spannend maar ook heel erg fijn. Ik ben namelijk héééél graag buiten. Dus vanaf toen wist ik als ik op de vensterbank bij de achterdeur spring en dat tuigje aankrijg dat ik dan lekker in de achtertuin mag rondwandelen. Na ongeveer 8 weken kwam hij thuis en ik sprong op de vensterbank in de hoop dat ik het tuigje weer aan mocht om buiten te wandelen. Maar nu deed hij de deur zo al open, ik vertelde hem nog dat ik eerst een tuigje aan moest. Maar nee hoor hij deed niets, ik keek hem nog eens aan, nog niets. Toen zette hij mij zónder tuigje buiten en liep met me mee. Ik dacht het zal wel. En ging toen op pad, bleef nog wel in de achtertuin hoor.
De volgende dag zette zij mij naar haar thuiskomst ook zónder tuigje buiten, ik keek haar eens aan en miauwde het nog eens. Nee hoor ook zij deed toen niets dan in de achtertuin rondlopen. Dus ging toen ook weer op pad maar nu even wat verder. Hahaha zij keek toen telkens waar ik bleef en was héél bang dat ik weg zou lopen. Toen ik na een half uur terug kwam was ze dolgekukkig om mij weer te zien.
 
Nu is het iets meer dan een half jaar verder en heb het hier nog steeds naar mijn zin. Ik loop nu een hele dag buiten rond, de buren hebben een mooie stal en schuur waar ik dikwijls in te vinden ben, want daar hou ik alles muis-vrij dat vinden de buren en hun paarden heel erg fijn. Rondom mijn thuis heb je hier en daar een groot stuk land waar ik ook regelmatig in te vinden ben. Heerlijk jagen, dat is mijn vak.
Soms neem ik mijn vangst mee naar huis, dat vind zij wat minder. Maar zij snapt ook dat dat de natuur is en....in het asiel hebben ze dat ook op mijn papieren gelezen. Dus ze wisten het van te voren. Als ik met mijn vangst thuis kom dan roept ze altijd wel: Japie!! Naar buiten met dat beest!! Maar dat doe ik dan niet altijd hoor hahahaha dan doe ik net of ik haar niet snap. En zij blijft het dan maar herhalen. Uiteindelijk pakt ze het met tegenzin op en gooit het weg. Eerst was ze bang van mijn vangsten maar ik heb haar zo van haar angsten afgeholpen. Toch wel goed hè!! Nu zegt ze regelmatig dat ze geen kado's van mij wilt, op zijn tijd een kroel van mij vindt ze al goed. Lief eigenlijk he.
 
Nog even iets heel leuks. Zodra het donker begint te worden, roepen ze mij naar binnen en krijg ik een heerlijke maaltijd uit blik. Daarna moet ik de gehele nacht binnen blijven. Maar zodra de vogeltjes te fluiten en ben ik al klaar wakker. Het stel ligt dan nog te slapen. Dan loop ik altijd naar hun slaapkamer en spring dan op de plank aan het kopeind van hun bed, loop ik al miauwend heen en weer. Als ze dan nog niet wakker worden, stap ik heel voorzichtig met mijn ene pootje op het hoofdkussen van haar en tik ik met mijn ander pootje op haar hoofd als dat niet werkt op haar neus. Wel voorzichtig hoor, want zij zijn beide zo goed voor mij dat ik hun geen pijn wil doen. Dan wordt ze wakker en lopen we samen naar de achterdeur, doet zij hem voor mij open en ik loop dan mijn ronde. Zij doet hem dan na mij wel gelijk op slot en kruipt dan lekker nog even terug in bed.
Soms gebeurd het ook dat ik ze niet wakker krijg met mijn tikjes op haar hoofd en neus, dan hang ik met mijn koppie zo'n 7 centimeter boven haar neus en dan miauw ik even. Dan wordt ze wel wakker hoor hahaha. Echt leuk eigenlijk, zij vinden het ook niet erg hoor, vinden het eigenlijk wel lief van mij.
Als ik mijn ochtendronde in de omgeving heb gedaan en terug kom dan gaat hij alweer met zijn koelbox richting zijn werk. Dan loop ik altijd naar haar toe en ga ik op mijn kussen in hun slaapkamer liggen. Ik heb namelijk bij mijn vorige thuis geleerd dat ik niet op het bed mag, dus daar kom ik dan ook niet op. Als het tijd is dan wek ik haar even rond half 8 / 8 uur en dan gaan we samen naar beneden.
Overdag doe ik vaak mijn rondes en kom ik altijd na een uur even bij haar kijken wat Zij aan het doen is even kroelen en dan ga ik weer naar buiten. Soms is het zo'n heerlijk weertje met zonneschijn en dan blijft zij een hele lange tijd binnen...dat snap ik dan niet dus al miauwend zoek ik haar op in het huis en lok haar dan mee naar buiten. Dat doet ze dan ook vaak wel hoor. Gaan we heerlijk samen van de zon genieten. Ik wil hier dolgraag bij hun héél oud worden. En zij zijn dolgelukkig met mij en kunnen niet meer zonder mij. Fantastisch toch!!!
 
Poeh wel een lang miauw-verhaal he. Maar ja ik maak ook zo veel mee hier. Ik kan wel een boek laten schrijven met al die fantastiche ervaringen hier.
Nou ik zou zeggen, Mensen van het asiel; bedankt voor de goede zorgen bij jullie!!! En lezers; Bedankt voor het lezen van mijn bericht en ik hoop dat ik jullie nu heb overgehaald om één van de vele asieldieren een goed thuis te geven. Want dat hebben zij net zo goed als ik verdiend!! Oja hoeft niet persee 1 asieldier (zoals ze dat noemen) te zijn, het mogen er ook 2 of 3 of 4 of 5 of meer zijn. Net zoals u wilt. Succes ermee!!

Groetjes Japie

Afb019.jpg