Terugblik Karel

15 maart 2010

Een vriendin van me (zelf een fervent kattenliefhebster) had al diverse malen tegen me gezegd dat het leuk zou zijn wanneer ik een kat zou nemen. Ergens was ik het met haar eens, maar was nog steeds een beetje huiverig. Vroeger als kind ben ik wel opgegroeid met katten, maar toch; met een baasje met een fulltime baan en een druk sociaal leven is een kat toch veel alleen...

Uiteindelijk op 12 september mét vriendin richting asiel gegaan. Ik wist heel goed wat ik wilde, een kat die 's avonds lekker bij me op schoot kwam liggen! Tja, en dan ga je die kattenverblijven binnen. Na een tijdje rondgelopen te hebben met het idee: ik neem ze allemaal, hoorde ik vriendin achter me zeggen: "Jee, deze weegt wel 10 kilo volgens mij". Toen ik achterom keek, zag ik dat ze een grote zwarte kat vast hield. Dit was Karel. Hij legde direct z'n koppie in haar nek en begon luid te spinnen. Vervolgens werd Karel aan mij gegeven (we waren immers voor mij op zoek nietwaar?), waarop hij hetzelfde bij mij deed. Nu moest ie de "zit-test" uiteraard nog goed doorstaan. Hij slaagde hier met vlag en wimpel voor, door zich op m'n schoot te nestelen en nog een tandje harder te spinnen. Op dat moment was ik verkocht en hoefde niet verder te zoeken. Ik nam een optie op Karel!

Op 19 september zijn vriendin en ik Karel gaan halen. Zij had haar reiskooitje meegenomen waar ze het deurtje even uit had gehaald. We kwamen het kattenverblijf binnen en vriendin zette het kooitje op de grond. Er liepen een stuk of 5 zwarte katten rond, maar welke was nu Karel? Vrijwel direct kwam er een zwarte kat aanlopen, die het kooitje binnen ging en er ook pertinent niet meer uit wilde. Was dit Karel? Ik kon met enige moeite zijn witte halsbandje te pakken krijgen om het nummer te bekijken. Hij trok zich namelijk helemaal terug in het kooitje. Zijn papieren lagen inmiddels bij de balie, dus vriendin die kant op om het nummer te checken. Het klopte, het was Karel; kat in het bakkie dus!!

Thuis aangekomen liep hij wat onwennig door de kamer, maar eigenlijk ging het vrij goed. Toen kwam echter het moment dat ik 's avonds naar bed ging. Paniek in de tent. Karel krabbelde niet aan de kamerdeur, nee, hij trommelde. Hij in de stress, ik in de stress!! Dit heeft hij nog een paar nachten gedaan, maar uiteindelijk wende hij aan het idee denk ik en hield zich vrij rustig.
Overdag was hij ook alleen en mocht nog niet naar buiten. Wat voelde ik me vaak schuldig als ik 's avonds ook nog eens weg moest maar wat was de blijdschap iedere keer groot wanneer ik thuis kwam. Hij wist dan niet hoe snel hij op m'n schoot moest springen en het op een spinnen te zetten! Overal waar ik ging volgde Karel. Dit was af en toe wel irritant, maar goed....

....we zijn nu drie weken verder. De laatste paar dagen merkte ik dat Karel vaker voor het raam zat en wanneer hij andere katten zag ging hij flink tekeer. Normaal heeft hij een zielig hees miauwtje, maar wanneer er een kat in de buurt was, leek het meer op een soort opgewonden grommen!

Het werd dus tijd voor een kattenluik in de keukendeur. Dit is gisteren door de man van vriendin gemaakt. Karel had verdomd snel in de gaten hoe dit luik werkte en zette voorzichtig zijn eerste stappen in de tuin. Vervolgens begon hij direct aan de planten te knagen. De hele middag is hij in en uit gelopen en gisterenavond omstreeks 8 uur ging hij wederom op pad. Rond 12 uur wilde ik naar bed, maar Karel was nog steeds niet binnen. Ik heb hem diverse malen geroepen (niet dat ie naar z'n naam luistert hoor), maar de vogel was gevlogen. Dan ga je tóch niet lekker slapen...

Wat was ik dan ook blij en opgelucht toen ik vanochtend beneden kwam en meneer prinsheerlijk op z'n dekentje op de bank zag liggen. Hij is nu een stuk rustiger en loopt me niet overal meer achterna (gelukkig ligt hij nog wel vaak op m'n schoot). Hij bleef zelfs slapen en keek niet eens op toen ik de kamerdeur open deed om naar m'n werk te gaan. Normaal gesproken was hij eerder bij de deur dan ik. Geen idee wat ie vannacht heeft uitgespookt, maar blijkbaar is het een enerverend nachtje geweest.
We hebben behoorlijk aan elkaar moeten wennen, maar ik ben er inmiddels van overtuigd: Karel en ik redden het wel samen!!  

Op de foto staat Karel ten voeten uit. Z'n favoriete pose met z'n favoriete blik....