Terugblik Karel en Okki

13 maart 2011

 

Beste mensen,

Vorg jaar juli heb ik uit het asiel in Breda twee katten geadopteerd: Karel en Okki. Dit is hun verhaal, dat helaas niet helemaal gelukkig afloopt.

Vorig jaar zomer moest ik onverwacht mijn trouwe kater-vriend Henry laten inslapen. Na een paar weken vond ik een huis zonder kat al niet meer vol te houden en ik begon de webpagina’s van de asiels in de buurt te bestuderen.

Het liefst wilde ik twee katten: een koppeltje dat altijd samen had geleefd en samen in het asiel terecht was gekomen. Op de website van het asiel in Breda vond ik Karel en Okki: broer en zus, vijf jaar oud, sinds drie maanden in het asiel omdat hun baasje was opgenomen. Ik ging eens kijken:  twee hele lieve katten, Karel wit met een beetje rood,  Okki rood met een beetje wit. Karel had weliswaar een hartruisje, maar daar had hij niet eens medicijnen voor nodig. Ik was gelijk verkocht en Karel en Okki gingen met mij mee naar huis – nog diezelfde avond zaten ze allebei al  genoeglijk spinnend naast me op de bank.

Hoewel ze hun hele leven bij elkaar waren geweest, hadden ze niet echt veel behoefte aan elkaars gezelschap. Al heel snel hadden ze het huis verdeeld: Karel woonde in de woonkamer. Okki had de bovenverdieping in beslag genomen.  De tuin en de zolder deelden ze. Karel was duidelijk de slimste van het stel: hij kon deuren openmaken door boven op de deurkruk te springen. Okki was weer de meeste ondernemende: zij ging na een paar weken de buurt verkennen terwijl Karel liever in de tuin bleef (die hij overigens wel met hand en tand tegen buurkater Harry verdedigde). Een leuk stel, dus.

Maar al gauw bleek dat Karel qua gezondheid geen sterk beestje was. Hij had dat hartruisje, maar was ook vaak verkouden en na een paar maanden viel het me op dat hij veel begon te drinken en te plassen. De dierenarts constateerde nierfalen en was niet optimistisch. Daarna ging het – ondanks medicijnen en speciaal voer -  ook heel snel bergaf met Karel: hij begon steeds minder te eten en zat uiteindelijk alleen nog maar in elkaar gedoken op de bank. Toen ik naar de dierenarts ging om hem te laten inslapen stapte hij spontaan in het reismandje, alsof hij zelf ook vond dat dit het beste was. Arm beestje, hij heeft echt niet veel geluk gehad in zijn leven maar het half jaar dat hij hier woonde had hij het in ieder geval naar zijn zin.

En nu is Okki dus alleen in huis. Ze heeft Karels plekje op de bank beneden in beslag genomen en lijkt zich prima te redden als enig-kat.