Terugblik Mikey

Hoi, ik ben Mikey.

Sinds 18 maart van dit jaar ben ik een hond met een eigen huis. Die dag begon als alle andere dagen van het afgelopen half jaar dat ik in het asiel in Breda heb gewoond. Maar aan het einde van die dag kwam aan mijn asielleven een einde. Er liepen twee mensen door het asiel, duidelijk geïnteresseerd in een hond, niet zo maar, maar om te houden. Gewoontegetrouw deed ik weer mijn best, poot tegen het hek en vriendelijk kijken maar uiteindelijk liepen ze toch door. Totdat ik uit mijn hok werd gehaald voor een korte wandeling. Voor dat het goed en wel tot me doordrong zat ik op de achterbank van een auto en was ik op weg waarheen ? Ik wist het niet. Na een tussenstop bij de dierenwinkel, ze hadden niks voor mij en moesten alles nog kopen, belandde ik in een huis ergens bij zee. Dat kon ik wel ruiken. Het was inmiddels donker. Ik was compleet van de kook en deed een enorme plas midden in de gang. Gelukkig werd niemand boos. Ook niet toen een van de twee om drie uur 's nachts mijn tweede zenuwplas ontdekte door daar in het donker in te gaan staan. Ik ben er trots op dat het daarna niet meer is voorgekomen

Hoe ziet mijn nieuwe leven eruit. Voorop staat dat je als asielhond niet zo maar gewend ben aan een normaal gezinsleven. Voordat ik in het asiel kwam had ik het moeilijk en ondanks de goede zorgen in Breda voel ik me nog steeds snel onzeker. Nu moet ik wennen aan allerlei nieuwe dingen. Waar ik erg van geniet is het bos vlakbij mijn huis en de zee waar ik heerlijk in rondsjouw. Moeilijker zijn alle honden die deel uit maken van mijn nieuwe leven. In mijn huis ben ik als hond heer en meester maar er is ook nog de buurhond, de logeerhond en de familiehond. Niet dat ik ga matten of zo maar spannend is het wel. Overigens ik begin langzaam weer te spelen met honden die me bevallen. Tegen de andere blaf ik lekker als ik aan de lijn zit en ben ik los dan kijk ik ongeïnteresseerd de andere kant op. Een deel van de dag, zo'n vier uur door de weeks ben ik alleen. Die tijd gebruik ik om bij te komen van mijn nieuwe indrukken.

Kortgeleden waren we een week op vakantie. In een hotel nota bene. Het was op een eiland met een enorm strand en ik mocht heel lang los en ravotten. Iedere dag was het feest en was ik in zee.

Ik denk en hoop dat mijn nieuwe baasjes het beste met me voor hebben. Er is rust en regelmaat in mijn bestaan en ze zorgen goed voor me. Zeker weten doe ik het niet. Soms ben ik bang dat dit maar een droom is en dat ik word teruggebracht. Maar als het dan onweert waar ik zo bang voor ben en ze doen alles om me om mijn gemak te stellen dan weet ik dat het goed zit. Zij houden van mij en ik houd van hen. Hoe toon ik dat: door mijn poten op hun schouders te leggen en door op de overloop te gaan liggen en mijn snoet tegen hun kop te duwen. En door mijn bal te geven.

Nog een belangrijk wapenfeit. Ik en mijn baas zijn op puppycursus geweest en wij hebben bij het examen de eerste prijs gewonnen. De beker staat in de vensterbank. De bal die ik als beloning kreeg had ik in drie minuten gesloopt met ware hartstocht. Wat kan het leven toch mooi zijn.

(22-03-2009)

Beste medewerkers van het asiel,

Vorig jaar op 18 maart ben ik naar mijn nieuwe huis in Den Haag gegaan. Mijn naam was toen nog anders. Ik heb daarover ook verteld. Nu na een jaar wil ik nog even laten weten dat het goed met mij gaat. Aan mijn nieuwe huis ben ik gewend, het voelt als mijn huis en ik geniet van de wandelingen die ik iedere dag weer maak aan zee of in het bos hier vlakbij. Vanuit mijn gezichtspunt zijn er de volgende vorderingen gemaakt: ik zit nu regelmatig met mijn 26 kilo op schoot, ik ben mee op vakantie geweest en heb in de Middellandse zee gezwommen, van een aantal familieleden krijg ik iedere keer een speciaal hondenbot als ze op bezoek komen.

Ik voel me veilig en vertrouwd en ben een ontspannen vrolijke knuffelhond geworden. Af en toe ben ik nog wel bang maar ik word dan goed geholpen. Met de buurhond ben ik inmiddels dikke vrienden en op het strand speel ik weer met andere honden. De buurkat pest ik lekker. Dat mag niet van mijn baasjes dus ik doe het alleen als ze niet kijken. Verder moet ik lief zijn tegen andere honden, kinderen en poezen en dat doe ik dan maar...... We knuffelen heel veel en daar ben ik gek op. Met een baas maak ik wel eens hele lange wandelingen, van drie uur of zo. Daarna plof ik in mijn mand en snurk ik. Verder blijk ik trekken van een bever te hebben. In het bos vlakbij huis zijn een aantal vijvers. Ik roer daar graag in met mijn poot, val dan vervolgens in de vijver en ruim als ik toch in het water lig de hele vijver op. Alle takken naar de kant. Met mijn gezondheid gaat het ook goed, al steken de plas problemen net weer de kop op. Daar ben ik voor naar de dierendokter geweest.

Beste allemaal, jullie hebben goed op mij gepast maar ik ben heel blij dat ik weer een echt huis heb. En mijn baasjes zijn zo gek op mij dat jullie mij nooit meer terug zien: ik blijf hier.

Mikey.