Bowie en Simba

8 februari 2009, Breda

Begin augustus ben ik naar het asiel geweest. Na het overlijden van Quincy, vond ik het huis wel erg leeg. Eerst wilde ik geen katten meer, maar ben na een poosje toch naar het dierenasiel gegaan.
    
Daar heb ik Simba ontmoet (heette toen nog Gijs) en later Bowie (toen nog geen naam). Ik heb er echt over nagedacht of ik er wel 2 wilde, want je moet er toch wel voor zorgen ! Simba was ongeveer 1 jaar en Bowie 9 weken.

Ik heb ze uiteindelijk toch gehaald en ze geadopteerd. Ze verstopten zich meteen onder de tafel verstoppen, in de keuken. Deze foto heb ik pakweg 1,5 uur na thuiskomst gemaakt. Het lijkt alsof ze elkaar kennen, maar ze waren helemaal nieuw voor elkaar en in het huis.


De foto rechts is een maand of 2 later gemaakt. Zoals je ziet kunnen ze gelukkig goed met elkaar overweg. Ze brengen wel wat leven in de brouwerij, want Quincy was een kat die haar eigen gang ging, maar deze 2 echt niet. Sowieso, omdat Bowie een kitten is, dus heel wat speelser en ondernemend. Maar beiden zoeken ook gezelschap op. Heel anders dus.        

Inmiddels zijn ze 6 maanden bij mij. Bowie is ontzettend gegroeid en beiden hebben echt hun plekje in huis. En voelen ze zich ook echt thuis. In het begin hoefde ik alleen naar Bowie te wijzen en dan sprong ze meteen weg, nu komt ze vanzelf en vindt ze het prachtig als ik haar over haar kopje krabbel. Verder ontzettend nieuwsgierig en als ik niet oppas sluit ik haar nog eens per ongeluk op in de kast, want ze spurt er meteen in zodra ik maar de sleutel omdraai en omdat ze zwart is zie je haar nauwelijks in die donkere kast !

Simba is wat bedaarder en kijkt het allemaal maar aan. Ze is rustig en soms zit ze op het tapijt en miauwt ze wat naar mij. In het begin wilde ze niet op schoot en ook oppakken vindt ze maar zozo. Dan liet ze toe dat ik haar oppakte en dan sprong ze zo weer weg !

Maar nu komt ze zelf en dan neemt ze mij als het ware "in beslag" . Ze heeft ontdekt dat het toch wel leuk is op schoot ! Heerlijk vindt ze dat en vooral het krabbelen op haar koppie en onder d'r kin.

Nieuwe speeltjes, als de speeltunnel (2 weken geleden) worden eerst met argwaan bekeken. Maar als ik het favoriete speeltje (muisje voor Bowie en hengel met pluim voor Simba) erin stopt dan wint toch de nieuwsgierigheid.

Ze zijn pas 2 keer buiten geweest, in de tuin. Straks als het beter weer is mogen ze vaker in de tuin. Van de winter was het grappig. Toen het zulke grote vlokken sneeuwde. Zitten ze allebei van achter de schuifpui naar buiten te kijken
naar die grote vlokken. Ze wisten niet wat ze zagen.
Simba moet je soms echt uit de tent lokken om te spelen. Die kijkt het liever allemaal van een afstandje, waarbij ze alles wel degelijk goed in de gaten houdt. Maar soms komt ze helemaal los en speelt, nee sloopt ze haar speeltjes.

Gelukkig zijn ze allebei gezond, ik vind ze erg mooi en lief. Grappig af en toe. Wat wil je nog meer?