Terugblik Spetter en Solo (update)

Update 11 januari 2011

Inmiddels woont deze kanjer alweer dik 2,5 jaar bij ons. Hij heeft het prima naar zijn zin, is maatjes met de andere katten en de nieuwe hond (Ginger) heeft hij binnen no-time volledig geaccepteerd.

Hij heeft inmiddels 1 hoek van de kamer tot “zijn hoek” gebombardeerd. Hier ligt zijn lievelingskussen bij de verwarming en hij heeft brokjes en water binnen pootbereik. Het is maar goed dat de kattenbak boven staat anders zou hij helemaal niet meer in de benen komen.

Als we ’s avonds televisie kijken is hij er als de kippen bij. Hij nestelt zich in mijn armen om zo de hele avond heerlijk snurkend door te brengen. Het is een heerlijk gezellige en aanhankelijke goedsul.

We hebben destijds (2008) zijn kieswortels nog laten verwijderen, zijn oren schoon laten maken en rontgenfoto’s van zijn hele lichaam laten maken. Uit de foto’s kwam niet veel bijzonders, behalve dat hij spondylose over bijna zijn gehele rug heeft. Maar de klachten die hij daarvan heeft (niet springen) zijn in de tussentijd niets verergerd.

Helaas was bij de laatste controle, in mei 2009, van zijn bloed het bloed niet goed. Hij had te weinig witte en rode bloedcellen, dit komt helaas door de FIV. Maar hij is echt een klein wondertje, ook hierin zien we sinds die tijd geen enkel verschil. Hij slaapt, eet en knuffelt nog steeds zoals hij altijd deed.

We genieten echt van hem en het feit dat hij deze kans met 4 pootjes heeft gegrepen. Hij heeft absoluut geen behoefte om naar buiten te gaan en is enorm tevreden.

terugbliksolojan2011.jpg

SOLO (11695)

Al vrij snel na het overlijden van Spetter* zag ik op de site van het asiel bij "gevonden katten" deze kater. Om de een of andere reden sloot ik hem direkt in mijn hart, hij raakte me.

foto kat solo
Op 10 mei zijn we hem gaan bezoeken en ik was meteen weg van het manneke. Wilde hem eigenlijk niet meer loslaten... Maar hij moest nog even blijven, waarschijnlijk moest hij een oogamputatie ondergaan en zijn gebit moest nog schoongemaakt worden. Daarnaast bekroop me meteen het gevoel dat ook hij FIV+ zou kunnen zijn. Afgesproken dus dat er een FIV en FeLV test gedaan zou worden en dat we hem toch in huis zouden nemen als hij FIV+ zou blijken te zijn. We hebben immers ervaring genoeg met een aidskat en angst daarvoor kennen we niet (meer).

In de week die volgde ging hij snotteren en konden de geplande oogamputatie en gebitsreiniging niet doorgaan. In dezelfde week bleek een oogamputatie niet nodig, het probleem van de lichtstijve pupil en het enigszins uitpuilende oog lijkt niet in het oog zelf te liggen.

Op 24 mei ineens een telefoontje... "Solo is gisteren onder narcose geweest voor zijn gebitsreiniging, alles is goed gegaan en jullie kunnen hem op komen halen." Helaas bleek dat mijn gevoel me niet in de steek had gelaten, de test had uitgewezen dat Solo FIV+ is. Maar ach, dat is niet het grootste van zijn problemen. Na lange tijd buiten gezworven te hebben was hij na 6 weken asiel natuurlijk nog niet in topconditie. Aan ons de taak om hem weer te laten wennen aan het leven in huis, hem te bedelven onder liefde en lekkere hapjes.

Inmiddels is het 14 augustus 2008 en woont Solo dus alweer bijna 3 maanden bij ons. Toen hij 2 weken bij ons was hebben we hem geintroduceert bij de anderen, helaas liep dit uit op een fiasco... Even was er paniek, wat moeten we met een FIV+ kat die niet bij de anderen kan? Een leven op een slaapkamer was ook niet wat we voor hem wilden. Weer 2 weken rust voor hem, de anderen en voor ons en daarna heel langzaam introduceren. Houd het hart warm en het hoofd koel kreeg ik als zeer bruikbaar advies! Uiteindelijk zijn we hem eten gaan geven in de bench, de anderen mochten dan komen kijken. Er gebeurde dan eigenlijk niet zoveel, behalve dan dat ze probeerden zijn eten te pikken. Na zo weer 2 weken aangekeken te hebben zijn we gestart hem 's nachts boven los te laten met 1 van de andere katten. Dat ging wonderbaarlijk goed eigenlijk.

Op dit moment loopt hij alweer 2 weken los tussen de anderen. Piggel vindt hem leuk en lekker warm, ze slaapt geregeld tegen hem aan. Mahra vindt hem maar zo-zo, hij is een beetje te opdringerig naar haar zin. Tiki vindt hem eng en blaast en gromt nog steeds naar hem, maar dat komt ook helemaal goed, daar hebben we alle vertrouwen in. Helaas vindt Solo onze Golden heeeeeel erg eng. Hij heeft dus besloten de confrontatie met haar niet aan te gaan en boven te blijven wonen. Althans vooralsnog, want hij zit toch wel heel erg vaak bovenaan de trap naar onze Golden te kijken en we vermoeden dat hij binnenkort de grote stap wel zal wagen. Maar alles op zijn tijd.

Inmiddels heeft hij er alweer 2 maanden antibiotica op zitten vanwege een fikse middenoorontsteking. Waarschijnlijk moet hij toch onder narcose om het probleem definitief op te lossen, daarbij zullen direkt de resterende kieswortels verwijderd worden en een foto gemaakt worden van zijn koppie om te zien wat nu de oorzaak is van zijn uitpuilende oog.

Het is jammer dat het eind van zijn lichamelijke klachten dus nog niet in zicht is, maar hij geniet absoluut van het leven.

Voor ons is het een heerlijke kater, hij is lief, aanhankelijk en erg grappig. Mauwen kan hij niet, spelen kent hij niet, slapen en eten zijn zijn grootste hobby's. Hij is al flink aangekomen, snottert sinds 1,5 week amper meer, zijn vacht glanst en is zijdezacht. 's Morgens vraagt hij om zijn bakje eten en 's nachts slaapt hij op bed. Hij lijkt niet meer te talen naar het buitenleven. Hopelijk beslist hij snel dat hij toch ook naar beneden komt dan kan hij in de kattenren nog lekker genieten van de laatste zomerzon, als die zomerzon zich tenminste nog eens wil laten zien.

Al met al zijn we heel erg blij dat we deze "gehandikat" nog een 2e kans kunnen en mogen geven! We krijgen er zoveel voor terug.

 

SPETTER

Op 03 oktober 1998 haalde ik bij jullie een kater op welke de naam "Robert" had gekregen bij jullie. Na wat startproblemen met zijn gezondheid vloog zijn gewicht omhoog, het scharminkel van 3,6 kg die ik bij jullie haalde werd in de jaren daarna een kanjer van 8,5 kg! Een beetje aan de dikke kant maar zeker geen Dik Trom. De eerste anderhalf jaar leefde hij samen met zijn vriendinnetje Piggel. Hij mocht niet meer naar buiten, maar dat maakte deze ex-zwerver niets uit, hij had alles wat hij nodig had binnen "pootbereik". Na anderhalf jaar kwam daar onze Tiki bij, een langharig kitten gevonden op straat, en Spetter* kon gaan vaderen. Opvoeden, wassen, hij deed het met liefde en plezier. Weer een dik jaar later kwan daar ook Mahra, uit het asiel, bij. Al snel spraken we over Spetter* en zijn harem, hij was gek op andere katten!

 

Ook was hij gek op mij, hij liet zich alles welgevallen, sliep 's nachts in mijn armen en als ik eens een dag ziek thuis was dan hing hij de hele dag in mijn nek.

In april 2003 begon hij wat vreemde klachten te krijgen die niet echt over wilden gaan. Op 05 juli 2003 kregen we de uitslag van 1 van de vele testen... Spetter* was FIV+ oftewel hij had kattenaids. 9 Vreselijk om dit te horen zeker als je er niet zoveel van weet. Toen we de andere katten hadden laten testen en zij niet besmet bleken ging er een zucht van verlichting door het hele huis. Maar er moeten toch beslissingen genomen worden, mag hij nog wel bij "zijn meiden"? Hoe lang blijft hij nog gezond? Uiteindelijk vielen de puzzelstukjes in elkaar, Spetter* was bij ons nooit buiten geweest, hij was nooit in contact geweest met andere katten dan de aanwezige katten die alle drie negatief getest werden. Dus moest hij de FIV opgelopen hebben tijdens zijn zwerversbestaan voordat hij bij ons kwam. Hij was dus al minimaal 5 jaar besmet en had in de tussentijd de andere katten ook niet besmet, het risico dat hij ze alsnog zou besmetten was dus erg klein. Spetter* mocht gewoon lekker bij de anderen blijven en zijn leven uitleven.

Nou dat hebben we geweten! Hij besloot er gewoon nog eens 5 jaar aan vast te plakken en genoot in de tussentijd van zijn leven. Eten, slapen, kroelen, heerlijk! Op tandproblemen (FORL), een lensluxatie waardoor een oogamputatie en oorontstekingen na heeft hij nooit iets gemankeerd.

In April 2008 bleken zijn beide nieren extreem vergroot en knobbelig te zijn, het ging hard achteruit met hem en 2 dagen na de diagnose moesten we hem met pijn in het hart in laten slapen.

Onze kanjer is niet meer.

Maar wat zijn we blij dat hij nog bijna 10 jaar bij ons heeft mogen zijn. Zoveel van hem geleerd, hij is het boegbeeld geworden van mijn kattenaids-site (www.kattenaids.nl), zijn verhaal en zijn sterven heeft vele mensen geraakt. Een innemende kater was het, mijn kanjer.