Terugblik Zen

 

Een tijdje geleden heb ik besloten dat ik graag een poes wilde omdat ik de poes van mijn ouders zo miste. Ik was net op mezelf gaan wonen en heb het zo lang mogelijk uitgesteld.

Ik besloot in eerste instantie om eens in het asiel te gaan kijken. Er zat een hele lieve kater maar deze wilde, helaas voor mij, niet alleen maar binnen blijven. (Ik woon in een flat met alleen maar een balkon dus ze kan niet naar buiten)
Dus deze lieverd kon ik geen plekje geven in mijn huis omdat hij dan erg ongelukkig zou worden. Ik heb me aangemeld bij de mailing-list van het asiel om zo niet elke week te hoeven gaan kijken. Niet dat ik het erg vond naar het asiel te gaan, kon ik lekker knuffelen met al die lieve poezebeesten.

Na een maandje mailtjes en langsgaan zat daar poes Zusje. Een lieve iet wat bange poes die het geen probleem zou vinden om binnen te zitten en niet naar buiten te kunnen gaan.

Mijn vriend zei meteen al; die moet je nemen, die is lief. Maar ik twijfelde nog, zou die poes het wel fijn hebben bij mij? Heeft ze wel genoeg aan ons? Zou ze iedereen zoveel kopjes geven? En meer van dat soort vragen kwamen weer bij me op. Maar ik had er al een aantal maanden goed over nagedacht dus wat bazelde ik nou eigenlijk?

Deze poes was echt heel lief, maar waren ze dat niet allemaal? Nee, deze was echt heeeeeel lief en kon binnen blijven en zag er mooi uit en was volwassen en zindelijk!

Na een half uur twijfelen in het asiel heb ik het kaartje van het haakje gehaald en ben, met bonzend hart, in de rij gaan staan. Was het dan toch zover? Kreeg ik echt weer gezelschap van een poes?

Toen waren wij aan de beurt. Nogmaals gevraagd of ze er echt geen moeite mee had binnen te moeten zijn.
Er kwam een heel verhaaltje achteraan waar deze (toen nog genaamd) Zusje vandaan kwam. Mensen hadden haar namelijk achtergelaten toen ze gingen verhuizen. De buren hebben zich erover ontfermd en daar heeft ze zo'n 4 maanden binnen gezeten en was dit geen probleem. Ze hebben echter wel Zusje en haar kittens naar het asiel gebracht.

Op Dierendag is mijn vriend haar gaan halen. Poes mee in de auto en toen ik thuis kwam van mijn werk zat ze daar, in de gang.

Daar heeft ze veel tijd doorgebracht met het wennen aan ons. We hebben haar eerst maar laten doen. 's Avonds heb ik haar op schoot genomen en ze is niet meer van mijn zijde geweken. Ik heb een weekje vrijgenomen om de poes ook goed te laten wennen aan mij en aan haar nieuwe omgeving.

Ze heeft haar plekjes in huis wel gevonden denk ik en het is echt een lieverd. Ze is nog steeds op ontdekkingsreis maar ook een slaapkoppie.

Hopelijk blijft ze nog heeeel lang bij ons!

Veel liefs en een pootje van Zen
Natasja en Michel

28-09-2008 Het is wel weer tijd voor een update

Volgende week (4 okt) is het alweer 3 jaar geleden dat wij Zusje/Zen uit het asiel ophaalden. Inmiddels zijn we verhuisd en heeft Zen 3 vriendjes (van 1jr jong) waarmee zij het goed kan vinden. Ze gaan graag de tuin in welke is afgeschermd, ze kunnen dus de tuin niet uit.

Het is een genot om te zien hoe Zen is ontdooid sinds er 3 katten bijgekomen zijn. Zen is nog steeds wel een kat die graag op zichzelf is. Maar door de aanwezigheid van de 3 cats is zij een stuk socialer geworden.
Onderling gaat het goed en naar visite toe is ze ook erg veranderd. Het is en blijft een lieve meis. Ik ben nog steeds enorm blij dat ik haar heb geadopteerd uit het asiel.
Ik denk dat zij ook wel blij is :D hihi

3 oktober 2010

Helaas hebben wij afgelopen donderdag onze lieve asielkat Zen in moeten slapen.
Zij had een tumor op de kaak welke in 9 weken tijd zo enorm groeide dat het niet katwaardig meer was haar zo rond te laten lopen.
We zijn er kapot van maar hopen dat zij verlost is van haar pijn en een fijn leventje heeft gehad bij ons.
 
Op dierendag 2005 hebben we je opgehaald uit het asiel. Ze schatten je een jaar of 5 jong. Je had daar een nestje gekregen en de kittens waren natuurlijk al geadopteerd.
Je ging met ons mee naar ons appartement. Al snel mocht je daar het balkon op. Heerlijk soezen kon je daar, luchtjes opsnuiven, vogeltjes kijken, genieten van de zon en lekker luieren. Dat was waar jij vooral goed in was; luieren. In 2007 kreeg je er 3 jonge vriendjes bij. Je moest er even aan wennen maar het klikte wel. Zij waren natuurlijk best druk maar dat maakte jou niet uit.

Als jij je maar ergens kon terugtrekken voor wat rust. Je lag graag op zolder, op de strijkplank, op het logeerbed. Maar nóg liever lag je in de tuin in je mandje. Elke ochtend kwam je mee naar beneden om te zien wat voor dag het was. Als het zonnetje scheen wilde je zo snel mogelijk genieten in de tuin. Zo ook afgelopen woensdag toen het zonnetje scheen. Het zonnetje scheen speciaal voor jou. Sinds de komst van Chloë ging het namelijk niet zo goed met jou. Je had een verdikking naast je neusje.

Na een onderzoek bij de dierenarts bleek het kwaadaardig te zijn. Maar nadat alles was weggehaald zag het er eigenlijk wel goed uit. Tijdens de operatie bleek dat je niet 9 maar al zo’n 14 jaar was. Twee weken later was de ontsteking alleen nog niet weg en kreeg je een antibiotica kuur. Hiervoor moesten we elke ochtend even langs de dierenarts voor een injectie; een pilletje geven was niet te doen bij ons pittige meiske. Helaas hielp deze kuur niet lang en vanaf toen ging het allemaal zo snel. Begin deze week ging het niet meer. Je had steeds meer last van de tumor ondanks dat je nog at en graag buiten was. Dat maakte het ook zo moeilijk; er was verder niks met je aan de hand behalve die stomme tumor die niet weg te halen was. Het was zo zielig je zo te zien. Ik hoop dat je het begrijpt en dat je weet dat we heel veel van je houden!

Vergeten zullen we je nooit en ik mis je enorm! Ook je 3 kattenvriendjes missen je! Je bent veel te vroeg bij ons weggegaan!

Lieve Zen, hopelijk zien we elkaar ooit weer!


Op mijn hart staan jouw pootjes gedrukt,
Mijn mooie zwarte meid.
 
Te jong en zo plots uit ons leven gerukt,
Ik wilde je nog lang niet kwijt.
 
We waren vrienden voor het leven,
Het was alsof je het aanvoelde.
 
Ik had je nog zoveel liefde mee willen geven,
Zoveel als wij de laatste dagen samen kroelden.
 
Je lievelingsplekjes blijven leeg en kil,
Alsof de anderen het aanvoelen laten zij die plekjes onaangeroerd.
 
 In de tuin, op het logeerbed en de strijkplank. Het is zo stil!
Het was zo moeilijk de laatste keer dat we je hebben vervoerd.
 
Het eeuwige einde, veel te ver van ons vandaan,
Lieve Zen, hopelijk heb je rust en geen pijn meer daar bij de regenboogbrug,
 
Als ik het in de hand had was je nog lang niet gegaan
Ooit zullen we elkaar weer zien achter die heuvelrug.
 
Tot ziens mooie lieve zwarte Zen :’(
Ik mis je zo